Nieuwe nettarieven minimaliseren rendementen batterijen aangesloten op middenspanning

Dezelfde batterij. Dezelfde handelsstrategie. Het rendement bijna gehalveerd.

Alleen door andere nettarieven.

Deze week heb ik de tariefvoorstellen voor 2027 van Liander, Enexis, Stedin en TenneT in mijn batterijmodel gezet. Verder niets veranderd. 2 MW, 8 MWh op een 1.750 kVA-aansluiting met 1.500 kW gecontracteerd vermogen.

De project-IRR daalt van 8,6% naar 5,1%. De netto contante waarde gaat van € 50 duizend positief naar € 185 duizend negatief. Het rendement op eigen vermogen zakt van 11,6% naar 5,1%.

De netkosten in het eerste jaar? Van € 90 duizend naar € 118 duizend. Een stijging van 30%.

Dat tikt aan.

Voor wie minder vaak een energierekening uitpluist: een deel van de netkosten wordt bepaald door je hoogste afnamepiek van de maand. Eén keer veel vermogen afnemen kan dus de hele maand duurder maken.

Is de batterij daarmee klaar? Zeker niet.

Maar de plek waar je hem neerzet en de manier waarop je hem aanstuurt, worden nóg belangrijker.

Want hogere nettarieven drukken het rendement van een stand-alone handelsbatterij. Tegelijkertijd maken ze het verlagen van afnamepieken bij bedrijven meer waard.

Neem een bedrijf op middenspanning bij Liander. In het voorstel voor 2027 betaalt dat € 4,55 per kW per maand voor de maandpiek en € 2,31 voor het gecontracteerde vermogen.

Kun je met een batterij beide structureel met één kW verlagen, dan scheelt dat ruim € 80 per jaar. Zonder één MWh te verhandelen!

Maar dan moet dat gecontracteerde vermogen dus wel écht omlaag kunnen. Alleen een batterij neerzetten is niet genoeg.

En dan ligt er voor 2028 ook nog het voorstel voor tijdsafhankelijke nettarieven voor grootverbruikers. Afname in drukke uren telt daarin zwaarder mee dan afname op een rustige zomermiddag. De ACM moet daar nog over besluiten.

Daarmee krijgt elke handelskans een extra vraag: wat doet deze transactie met de netkosten?

Goedkoop laden kan alsnog duur uitpakken als je daarmee een nieuwe maandpiek neerzet.

Een mooie opbrengst op de onbalansmarkt zegt dus nog niet zoveel over wat de klant onderaan de streep overhoudt.

Volgens mij ligt daar de volgende stap voor aggregators: van handelaar naar energiemanager.

Kijken naar het verbruik, de opwek, de netaansluiting, de contracten én de handelsmogelijkheden. Alles hangt samen.

De hoogste handelsopbrengst is niet automatisch het beste resultaat voor je klant.

Geldt dit voor ieder bedrijf? Nee. Zonder vermijdbare pieken valt er weinig te besparen.

Het verbruiksprofiel en de contracten bepalen hoeveel waarde je kunt toevoegen.

Dus aggregators: hoe goed kennen jullie de energierekening van je klant?

PS De afbeelding is illustratief, geen echte getallen. Die uit de post zelf zijn dat wel.